Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς…

imageΓια τις παλιές αγάπες μη μιλάς, όχι γι αυτές που έκαναν πίσω στα μεγάλα θέλω του Πλιάτσικα, ούτε για εκείνες που μιλούν για ανεκπλήρωτους έρωτες…

Γιατί αυτές σε συγκλόνισαν, σε τάραξαν και σε έκαναν άνω κάτω αλλά όταν έφτασες σε ένα σημείο ωρίμανσης στην διάρκεια της ζωής σου, τις ξεπέρασες και τώρα σου χει μείνει ο απόηχος μιας περασμένης εποχής….

Μιλάω γι αυτές τις αγάπες που δεν ξεπερνάς ποτέ, που σου αφήνουν ένα «γαμώτο»…Τις αγάπες που προκύπτουν απο μία βαθιά φιλία, αυτές τις αγάπες που σου προσφέρουν πληρότητα, δύναμη,χαρά κι ευτυχία αλλά που είναι και ύπουλες…. Γιατί αν τελειώσουν, δεν σε πληγώνουν εκείνη την στιγμή, αλλά όταν περάσει καιρός και είναι πια αργά να κάνεις όσα χρειάζεται για να διορθώσεις τα πράγματα…

Από όταν ήμουν μικρή, ήμουν λίγο ξινο πλάσμα ώρες ώρες… Το λέει κι η μάνα μου «…καλή, χρυσή αλλά ρε παιδάκι μου σε πιάνει μία στραβομάρα που και που, άλλο πράμα…»

Σε κάποιες οικογενειακές διακοπές, αυτό το πλάσμα γνώρισε τέσσερις ανθρώπους… Ήταν οι πρώτες πραγματικές φίλες που είχα…Είμασταν δεκατριών, και οι πιο διαφορετικοί άνθρωποι που βρέθηκαν ποτέ στον ίδιο χώρο. Αυτός ο «χώρος»,φιλοξενούσε τις καλοκαιρινές μας διακοπές αφου με τις οικογένειές μας, πηγαίναμε απο εκείνο το καλοκαίρι και ύστερα, κάθε χρόνο.

Σε ένα κάμπινγκ γεμάτο πευκοβελόνες, κοινόχρηστα ντουζ με παγωμένο νερό,ένα παλιό beach volley στο οποίο παίζαμε κάθε απόγευμα και η άμμος από τα χοροπηδήματα έμπαινε στο διπλανό μαγαζί με αποτέλεσμα να μας κάνουν παρατήρηση(μερικές φορές μας έπαιρναν το δίκτυ για να μην παίζουμε), δύο παραθαλάσσια μπαράκια( ένα του κάμπινκ κι ένα άλλο λίγο πιο πέρα), μια παραλία που τις καθημερινές καθόμασταν όλο το βράδυ,(η πεντάδα μας και όλα τα υπόλοιπα παιδιά που έμεναν στο κάμπινκ κι έρχονταν κάθε χρόνο), ένα εγκαταλελειμένο μαγαζάκι λίγο πιο πέρα στον χώρο του οποίου μπήκαμε κρυφά και κάναμε το πρώτο μας τσιγάρο….

Κάθε καλοκαίρι παρακαλούσαμε τους γονείς μας να κάτσουμε πιο πολλές μέρες. Ευτυχώς τα παρακάλια έπιαναν τόπο!Τον χειμώνα στέλναμε γράμματα η μία στην άλλη με τον παλιό καλό παραδοσιακό τρόπο βάζοντας στον φάκελο μικρά δωράκια και φωτογραφίες…

Κάθε χρόνο ευχόμουν το καλοκαίρι να ρθει γρήγορα… Μέναμε πολύ μακριά και δυστυχώς δεν μπορούσαμε να βρεθούμε κατα την διάρκεια του χειμώνα… Και κάθε χρόνο δενόμασταν και πιο πολύ, και κάθε χρόνο αλλάζαμε μαζι, και κάθε χρόνο είχαμε άλλες ανάγκες και προτεραιότητες και μπήκαμε και στις σχολές και βρήκαμε και σχέσεις και ωριμάσαμε και χτίσαμε χαρακτήρα και εγωισμό….

Αυτό το τελευταίο δεν το συνιστώ… Αυτό το τελευταίο νομίζουμε πως θα μας σώσει, θα μας κάνει δυνατούς και άφθαρτους απέναντι στους άλλους και τελικά σκάει σαν καρπούζι που πέφτει πάνω στο κεφάλι σου από τον τρίτο όροφο και είναι αργά για να γλιτώσεις το καρούμπαλο.

Αυτό το τελευταίο, μπήκε μπροστά απ´ όλη την αγάπη που έτρεφα για τις φίλες μου, κι ένα από τα κλασικά μας καλοκαίρια,γύρω στα 19, μου άνοιξε το στόμα και είπα λόγια που δεν εννοούσα… Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο ακριβής λόγος… Έτσι καταλαβα ότι ήταν όλα ζήτημα εγωισμού… Κι αυτό το συναίσθημα είναι δυστυχώς μεταδοτικό. Πιάνει εσένα,πετάγεται με την μορφή βαρέων λόγων στον απέναντι κι αυτός για να αμυνθεί υψώνει τα δικά του τείχη του «εγώ»….

Αφού φροντίσαμε να προσβάλουμε η μία την άλλη με λεκτικά χαστούκια, κι αφού οι φωνές καταλάγιασαν, απλά γυρίσαμε πλάτη και περπατήσαμε πρός αντίθετη κατεύθυνση…

Εκείνο το καλοκαίρι έφυγα νωρίτερα…. Με τα κορίτσια οι σχέσεις μου δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ… Με την Α μιλάω ακόμη αραιά, και είμαστε καλά γιατί με την οικογένειά της έφυγαν από το κάμπινγκ περίπου δύο χρόνια πριν τον μεγάλο τσακωμό. Απλά χαθήκαμε στο πέρασμα του χρόνου… Περίεργο αλλά χαίρομαι που οι συγκυρίες μας χώρισαν,γιατί τα πράγματα μεταξύ μας απλά «πάγωσαν» εκεί που τα αφήσαμε την τελευταία φορά που βρεθήκαμε.Όποτε αν την δώ από κοντά, θα μπορώ να την αγκαλιάσω.Είναι ακόμη σαν σφουγγάρι, όπως την γνώρισα! Κάνει 100.000 πράγματα, και έχει πολλά ενδιαφέροντα, αλλά το ζωηρό της πνεύμα θέλει άλλα τόσα για να χόρτασει!

Με την Ε, δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά…. Ήταν κι εκείνη που άκουσε τα περισσότερα δεν την κατηγορώ… Μαθαίνω νέα της από κοινούς γνωστούς… Προοδεύει και γίνεται ο καθημερινός ήρωας που πάντα ήξερα ότι θα γίνει… Χαίρομαι κάθε φορά που ακούσω για εκείνη.

Η Γ, επικοινώνησε μαζί μου κάποιες φορές.. Μιλήσαμε αλλά δυστυχώς δεν ήταν το ίδιο… Και είμαι άνθρωπος αισιόδοξος που θεωρεί ότι το γυαλί ξανακολλά, εμείς όμως πληγωθήκαμε τόσο που τελικά το θρυματίσαμε. Παντρεύτηκε! Είδα λίγες φωτογραφίες από το γάμο της και παραξενεύτηκα με τον εαυτό μου που συγκινήθηκε.. Έχουν περάσει και χρόνια αλλωστε…Αισθάνθηκα πολύ χαρούμενη αλλά και λυπημένη που δεν ήμουν εκεί να της ευχηθώ.Το είδα το βλέμμα της… Είναι ακόμη χειμαρώδης και ενθουσιώδης! Το ξέρω! Είναι από τους ανθρώπους που σε γεμίζουν ενέργεια και σε κάνουν να χαμογελάς!

Η Μ, απ’ ό,τι μου είπαν παντρεύεται σύντομα! Είναι η ήρεμη δύναμη. Καταφέρνει τα πάντα και προσηλώνεται! Πάντα χαμογελάει και σου προσφέρει μία σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά! Αμέσως αισθάνεσαι ασφαλής και γίνεσαι αισιόδοξος.Πιστεύεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα κι αυτό στο μεταδίδει χωρίς και να σου μιλήσει.

Έχουν περάσει 7χρονια(με την Α περίπου 10), πήγα πολλές διακοπές και γνώρισα κι άλλους ανθρώπους. Έκανα νέες φίλες που αγαπώ πολύ, κι άλλες που χωρίστηκαν οι δρόμοι μας γιατί δεν ταιριάξαμε. Κάθε φορά όμως που θα μυρίσει καλοκαίρι, θα σκεφτώ εκείνες τις διακοπές, όταν οι πευκοβελόνες θα πέσουν στο κεφάλι μου θα τις κρατήσω στο χέρι για λίγο για ένα ολιγοδευτερόλεπτο ταξίδι στο χρόνο σε εκείνο το τροχόσπιτο που τα μεσημέρια βάφαμε νύχια και μάθαινα ότι το μανό αλλιώς λέγεται όζα.

Όταν κοιτάζω βότσαλα θυμάμαι τα βράδια που παίζαμε κιθάρα και τραγουδούσαμε στην παραλία και κάθε φορά που ανεβαίνω σε ποδήλατο για καλοκαιρινή βολτάδα, θυμάμαι τις διαδρομές που κάναμε σε διπλανό κάμπινγκ για να επισκεφθούμε το εστιατόριο που έκανε τις καλύτερες πίτσες(όσοι με ξέρετε μην εκπλήσεστε! Υπήρχε εποχή που μου άρεσε η πίτσα.)

Το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι το εξής: Οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε στην ζωή. Συναντηθήκαμε μαζί τους για κάποιο λόγο. Είναι οι γκουρού μας, οι μέντορές μας,οι ψυχολόγοι μας, οι γονείς μας, ή ακόμη και τα παιδιά μας! Δεν πρέπει να τους εγκαταλείπουμε τόσο εύκολα… Πρέπει να μαθαίνουμε να δίνουμε ευκαιρίες, να εκφράζουμε τις αντιθέσεις μας χωρίς να πληγώνουμε, να συζητάμε όχι για να χορτάσει ο εγωισμός μας από δίκιο, αλλά για να λύνουμε προβλήματα…

Γιατί ο χρόνος είναι σκληρός… Σου σημαδεύει τις αναμνήσεις αλλά δεν σε αφήνει να γυρίσεις πίσω να τις βιώσεις…Σε αφήνει παρατηρητή… Το μάθημά μου το πήρα… Δεν έμειναν όλοι οι άνθρωποι που γνώρισα στην ζωή μου, αλλά τουλάχιστον πριν τους αφήσω πίσω μου, έκανα ότι χρείαστηκε από την πλευρά μου για να τους κρατήσω και τα πράγματα απλά έκαναν τον κύκλο τους.

Με τα κορίτσια για να το πώ απλά τα σκάτωσα τελείως και απλά περίμενα ότι με κάποιον μαγικό τρόπο θα φτιάξουν τα πράγματα ,ή ότι δεν έχει και τόση σημασία που τα σπάσαμε… ´Εχει σημασία… Κι όταν παίρνεις είδηση τι έγινε και χτυπάς το κεφάλι σου είναι αργά. Αν θες να αλλάξουν τα πράγματα πρέπει κι εσύ να αλλάξεις τον τρόπο που τα αντιμετωπίζεις… Αφήστε τους εγωισμούς για το σύντροφο που θα θέλει ραπόρτο μετά απο μία νυχτερινή έξοδο, την πεθερά που θα θέλει να έχει λόγο για το πως θα φτιάξετε το σπίτι και τον εργοδότη που νομίζει ότι είστε σύγχρονοι σκλάβοι και σας υποχρεώνει σε απλήρωτες υπερωρίες…..

Γιατί η ζωή είναι μικρή και οι φίλοι μας είναι οι καλύτεροι συνοδοιπόροι….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s