Κυνήγι μαγισσών(part4)- Παιδική μαγεία

Aνεξάρτητα από τα διάφορα μοτίβα υπόπτων, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι περιπτώσεις παιδικής μαγείας. Κι αυτό γιατί ο ίδιος ο κατηγορούμενος δηλαδή το παιδί ομολογεί τις πράξεις του χωρίς να του έχουν απαγγελθεί καν κατηγορίες η να το έχουν βασανίσει. Αυτό συμβαίνει διότι η παιδική ψυχή μπορεί πολύ εύκολα να μπερδέψει την φαντασία με την πραγματικότητα ιδιαίτερα όταν ο φόβος της για το κακό είναι πολύ μεγάλος.

Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Γερμανίας που Προτεστάντες, Καθολικοί, και Λουθηρανοί, δαιμονοποιούν ο ένας τον άλλον , ο φόβος για μαγεία περνάει πολύ εύκολα στα παιδιά ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι τα παιδιά των Προτεσταντών, Καθολικών κ.λ.π μοιράζονται τα ίδια σχολεία. Με την πρόκληση του 30 ετούς πολέμου(* Ο 30ετής πόλεμος αφορά κυρίως την διαμάχη μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών και κατέστρεψε την Ευρώπη και οικονομικά και κοινωνικά)(19) το κυνήγι της μάγισσας περιορίζεται αλλά παίρνει μια άλλη κατεύθυνση και στο στόχαστρο βρίσκονται πλέον παιδιά μικρής ηλικίας. Στην περιοχή του Wertheim η οποία ήταν υπό Προτεσταντική επιρροή, τα Χριστούγεννα του 1628 οι πολίτες κατήγγειλαν ότι η πόλη τους έχει υποστεί κατάρα που προέρχεται από βλαπτική μαγεία και αποδεικτικό στοιχείο αποτελούσε ένα αγριόχορτο που φύτρωνε σε πολλές περιοχές.

Οι γονείς πίστευαν ότι τα παιδιά τους ασπάζονται περισσότερο το κακό παρά το καλό, πεποίθηση που δημιουργήθηκε κυρίως λόγω της εκδήλωσης της σεξουαλικότητάς τους που ερχόταν σε αντιπαράθεση με την επικράτηση του πουριτανισμού της εποχής. Η δικαιοσύνη θέλοντας να ικανοποιήσει το αίτημα των πολιτών, συνέλαβε δυο αγόρια, το ένα 10 ετών και το άλλο 5 χρονών, γιους του Barthol Klein(20) που ήταν καθαριστής καμινάδων.

Τα παιδιά ισχυρίστηκαν ότι ήταν μάγοι και κατήγγειλαν και ονόματα άλλων παιδιών υποστηρίζοντας ότι συμμετείχαν σε χορούς και σατανιστικές τελετές. Μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου εντοπίστηκαν και οι συνεργοί, και κοινοποιήθηκαν άλλα 33 ονόματα. Μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου είχαν δημοσιευθεί συνολικά 86 ονόματα, ενώ τα παιδιά υπόκειντο σε συνεχείς εξετάσεις.

Το πρόβλημα αυτό της μολυσμένης νιότης συναντάται και σε άλλες περιοχές όπως στο Mainriver στην περιοχή της κατοικίας του αρχιεπισκόπου Μainz(21) όπου έχουμε ως βασικό στοιχείο ένα έγγραφο με την ονομασία ‘’new treatise on the seduced child whiches’’. Κατά τον συγγραφέα του εγγράφου βασικός λόγος της ύπαρξης της μολυσμένης νιότης είναι οι αμαρτίες των γονέων για τους οποίους η τιμωρία ήταν τα παιδιά μάγοι, ακόμη χειρότερη τιμωρία γι αυτούς όμως, ήταν οι αμαρτίες στις οποίες προέβαιναν τα ίδια τους τα παιδιά.

Αυτά κατά την γνώμη του δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως αθώα επειδή είναι μικρά κι αυτό αποδεικνύεται από τα Σατανικά πονηρά παιχνίδια που παίζουν μεταξύ τους. Αυτό που γίνεται αντιληπτό και αιτιολογεί το γεγονός ότι ομολογούσαν ότι ασκούσαν μαγεία ενώ δεν βασανίζονταν, ήταν ότι οι φόβοι των γονέων για την μαγεία και την ύπαρξη του Σατανά αντιπαραβάλλονταν στα παιδιά της οικογενείας τα οποία λόγο του νεαρού της ηλικίας τους μπερδεύονταν και έβλεπαν το μη ραλιστικό ως ρεαλιστικό.

Ο φόβος τους σε συνδιασμό με την φαντασία και την υπερβολή δημιουργούσε δαίμονες. Στην περιοχή του Augsburg τo 1723(22) , παιδιά από την πόλη κατηγορήθηκαν για malleficium και μετά από ανακρίσεις τα ίδια ομολόγησαν ότι τα μύησε στην μαγεία μια ηλικιωμένη γυναίκα. Αυτά τοποθετούσαν στο κρεβάτι των γονιών τους σατανική σκόνη. Οι φήμες μεταδίδονταν και διογκώνονταν και οι ίδιοι οι γονείς οδηγούσαν τα παιδιά τους στο δικαστήριο για να αναλάβει την συμμόρφωσή τους. Τα κρατούσαν σε μικρά κελιά και όταν θα ενηλικιώνονταν θα δικάζονταν. Οι ίδιοι τους οι γονείς τα είχαν παραδόσει στις αρχές.

Ένα από τα παιδιά που κρατούνταν ζήτησε από το δικαστήριο να του επιτρέψουν να πεθάνει. Τα παιδιά ήταν υπό κράτηση και στόχος ήταν να συνετιστούν. Μέχρι το 1726 τα παιδιά μπορούσαν πλέον να φύγουν από τις μονάδες και να επιστρέψουν στα σπίτια τους εκτός από εκείνα τα οποία διέπραξαν αυνανισμό.

Πρέπει να σημειωθεί ότι βασική τακτική φύλαξης των παιδιών ήταν να τα κρατούν το βράδυ ξύπνια και να τα αφήνουν να κοιμούνται το πρωί, κι αυτό γιατί οι νυχτερινές ώρες ήταν επικίνδυνες για να εκμεταλλευτεί ο Διάβολος τα παιδιά την ώρα που κοιμούνται και να οδηγηθούν αυτά σε νυχτερινές πτήσεις. Το παιδικό κυνήγι μαγείας επικεντρώνεται κυρίως από ένα σημείο και μετά, στον αυνανισμό και στις διαβολικές φαντασιώσεις που αυτή η πράξη δημιουργεί.

Τα παιδιά του Augsburg(23) αποφυλακίζονταν και η απελευθέρωσή τους συνοδευόταν από κλειστή πνευματική και ιατρική παρακολούθηση. Η αμαρτία της μαγείας συνδεόταν με την σεξουαλική επαφή με τον Διάβολο, έτσι κι ο αυνανισμός λοιπόν συνδεόταν ως πράξη με τον Διαβολισμό. Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό γονείς και παιδιά ήταν πεπεισμένοι ότι οι Διαβολικές επιθέσεις ήταν αληθινές. Χαρακτηριστική υπόθεση παιδικής μαγείας είναι αυτή της Maria Ulmerin(24) και της μικρότερης αδελφής της , η οποία στέκεται η αιτία να ξεκινήσει μια αλυσίδα δικών στο Rottenburg μετά τo 1603.

Οι δίκες που ακολούθησαν διαδοχικά διήρκησαν περίπου 9 χρόνια. Τα δυο κορίτσια 10 και 7 χρονών αντίστοιχα ήταν ορφανά και έμεναν σε ένα νοσοκομείο του Rottenburg. Τα ίδια τα κορίτσια ομολογούσαν πως είχαν οδηγηθεί από μάγισσες σε τελετές του Sabbath ενώ από τον περίγυρό τους πιστευόταν πως είχαν καταληφθεί από τον Διάβολο. Είχαν κατηγορήσει πολύ κόσμο για μαγεία. Οι πρώτες δίκες μαγείας που βασίστηκαν στις μαρτυρίες των δυο κοριτσιών αυτών οδήγησαν στην ενοχή των κατηγορουμένων, οπότε και η πολιτεία τις θεωρούσε αξιόπιστες όσον αφορά τουλάχιστον τα λεγόμενά τους.

Τα δυο κορίτσια κατηγορούσαν πολύ συχνά επίσης και πολλά μέλη ανώτερων κοινωνικών τάξεων για μαγεία, συμπεριλαμβανομένων και του Vincent Wendler και της μητριάς του οι οποίοι όταν συνελήφθησαν είχαν ως βασικούς μάρτυρες κατηγορίας αυτά τα δυο κορίτσια. Τα δυο κορίτσια απομακρύνθηκαν από την περιοχή λίγους μήνες αργότερα, με πρωτοβουλία του Wendler, ο οποίος τα έδωσε στους Ιησουίτες της Constance για να τα εξορκίσουν.

 

Τα δυο κορίτσια οδηγήθηκαν στην Constance όπου έμειναν με μια γυναίκα η οποία ειδικευόταν σε αυτά τα προβλήματα. Με τον επιτυχή εξορκισμό της η Maria περιπλανιόταν για χρόνια στις περιοχές της Νοτιοδυτικής Γερμανίας, ενώ η αδελφή της, είχε πεθάνει λίγο νωρίτερα. Παρόμοια κατάσταση έχουμε και στην πόλη του Trier μετά το 1585. Οι « Annae Litterae» (25) , ετήσιες αναφορές γεμάτες με υποψήφιους υπόπτους για μαγεία και δαιμονισμό εκείνη την περίοδο ήταν περισσότερες από ποτέ.

Με τις αναφορές αυτές οι Ιησουίτες επιδίωκαν να παρουσιάσουν τους κατοίκους του Trier σαν επιτυχημένους εξορκιστές.Κάθε εξορκισμός αποτελούσε απόδειξη της καθολικής πίστης. Το 1587 ένα αγόρι 16 ετών, ο Jeckel , μεταφέρθηκε σε Ιησουιτικό κολέγιο για να συμμορφωθεί και παραλήφθηκε από τον Johann VII αυτοπροσώπως. Το αγόρι έλεγε πράγματα τα οποία προκαλούσαν φόβο, όπως π.χ. ότι ο Vicegerent Zaudt ήταν σε μεγάλο κίνδυνο.

Ο Ιησουίτης Τhyrans κατέθεσε αναφορά ακόμη και στον υπεύθυνο του τάγματος στην Ρώμη, Αquauiua πως ο Jeckel (26)κατηγορούσε για μαγεία ευυπόληπτους πολίτες, οι οποίοι πήγαιναν στην εκκλησία. Όταν το 1588 ένα 8χρονο αγόρι εξαπέλυσε ίδιες κατηγορίες προκλήθηκε μια σειρά από δίκες. Ακόμη και μετά τις εκτελέσεις των Diederich Flade και του Nidaus Fiedler οι κατηγορίες συνεχίστηκαν.Παρόμοια περιστατικά εντοπίζονται και σε γειτονικές περιοχές του Trier. Το 1590 οι αρχές του Diez έφεραν ένα παιδί στο ειδώλιο του κατηγορουμένου.

Γενικότερα τα παιδιά απλώς επαναλάμβαναν φήμες που άκουγαν ξανά και ξανά ισχυροποιώντας έτσι τις φήμες αυτές.Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε τοπικές εισαγωγές υπόπτων στην δικαιοσύνη, οι αρχές αγνοούσαν τον κώδικα Carolina(27) . Πολύ Αργότερα το 1658 από το Calw του Wurtemberg, ένα 11χρονο κορίτσι κατηγόρησε τον εαυτό του για μαγεία(28). Υποστήριξε ότι οδηγήθηκε και συμμετείχε σε τελετή του Sabbath χωρίς την θέλησή της από την γιαγιά της. H γιαγιά της κινούσε τις υποψίες και είχε κατηγορηθεί πολλές φορές στο παρελθόν για μαγεία.

Η γιαγιά της διέμενε όμως στο Horb της Σουηδικής Αυστρίας και όχι στο Calw. Ο σερίφης της περιοχής εξόρισε το μικρό κορίσι στο Horb μαζί με την οικογένειά του.Το κοριτσάκι ενώ έμενε πλέον στο Horb κατηγόρησε ξανά τον εαυτό του για μαγεία, όμως υποστήριξε αυτή την φορά ότι στην μαγεία την μύησε κάποιος από το Calw. Οι υπάλληλοι από το Wurtemberg επέλεξαν να πιστέψουν ότι την Barbara Gibsin μύησε στην μαγεία η γιαγιά της από το Ηorb, ενώ οι υπάλληλοι από το Ηorb προτίμησαν να πιστέψουν ότι την έμαθε να ασχολείται με την μαγεία κάποιος από το Calw.

Τελικά οι δυο περιοχές ενημέρωσαν η μια την άλλη για τους υπόπτους τους όμως η κατάσταση ήταν εντελώς ασαφής. Τελικά η Barbara εξορίστηκε και από το Ηorb, χωρίς να έχει καταλήξει η πολιτεία σε μια τελική απόφαση.Το κυνήγι και ο φόβος για την μάγισσα αλλά και η πολιτική των περισσότερων περιοχών να ικανοποιούν τις ορέξεις των αγροτικών πληθυσμών για κυνήγι είχε αρχίσει να κουράζει σε μεγάλο βαθμό περαιτέρω την κοινωνία των περιοχών της Γερμανίας.

Ένας από τους βασικούς λόγους ήταν η οικονομική δυσπραγία που προκαλούσε το κυνήγι και τα έξοδα που ήταν απαραίτητα για να διεξαχθεί αυτό. Μεταξύ του 1582 και του 1585, το συμβούλιο είχε να αντιμετωπίσει δυο ζευγάρια που κατηγορούσαν το ένα το άλλο για μαγεία. Με την άρνηση του τοπικού υπεύθυνου να ασχοληθεί περαιτέρω στράφηκαν στις αρχές του Innsbruck. Όμως και πάλι τα στοιχεία ήταν ανεπαρκή για την δίκη. Η σύγκρουση των ζευγαριών οδήγησε το ένα στην φτώχεια.

Βιβλιογραφία:

(19)http://en.wikipedia.org/wiki/Thirty_Years’_War 

(20)Η.C.Eric Midelford, “ Witch Hunting in Southwestern Germany 1562-1684,The Social and Intelectual Foundations”,σελ 139- 140

(21)Η.C.Eric Midelford, “ Witch Hunting in Southwestern Germany 1562-1684,The Social and Intelectual Foundations”,σελ 140

(22)Lyndal Roper, ‘Evil Imaginings and Fantasies’: Child-Witches and the End of the Witch Craze,σελ 107-139

(23)Lyndal Roper, ‘Evil Imaginings and Fantasies’: Child-Witches and the End of the Witch Craze,σελ 107-139

(24)Johannes Dillinger, μετάφραση από Laura Strokes, “Evil people, A Comparative Study of WITCH HUNTS in SWABIAN AUSTRIA and the ELECTORATE OF TRIER”, σελ 104

(25)Johannes Dillinger, μετάφραση από Laura Strokes, “Evil people, A Comparative Study of WITCH HUNTS in SWABIAN AUSTRIA and the ELECTORATE OF TRIER”, σελ 105

(26)Johannes Dillinger, μετάφραση από Laura Strokes, “Evil people, A Comparative Study of WITCH HUNTS in SWABIAN AUSTRIA and the ELECTORATE OF TRIER”, σελ 105

(27)Η.C.Eric Midelford, “ Witch Hunting in Southwestern Germany 1562-1684,The Social and Intelectual Foundations”,σελ 22-23, *πρόκειται για τον ποινικό κώδικα ολόκληρης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

(28)Johannes Dillinger, μετάφραση από Laura Strokes, “Evil people, A Comparative Study of WITCH HUNTS in SWABIAN AUSTRIA and the ELECTORATE OF TRIER”, σελ 160- 161

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s